http://jositar.hi5.com
ความรักกับครอบครัว
คือว่าตอนนี้เครียดมากเลยค่ะเพื่อนๆถ้าใครเคยเจอปัญหาประมาณนี้ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ
เราจะเปนบ้าอยุ่แล้ว
เรื่องยาวนิดนึงนะคะ
คือที่บ้านเรามาทำธุรกิจที่ ตจว นานเปน 10 ปีแล้วค่ะ แต่เราอยุ่ที่กทม จนเรียนจบมหาลัยละก้อทำงานประมาณสองปีได้
<คือเวลาสิบกว่าปีเราอยุ่คอนโดคนเดียวเลยค่ะ ค่อนข้างอิสระมากๆ>
แต่ตลอดเวลาที่เราอยุ่คนเดียวเวลามีปัญหาจะปรึกษาที่บ้านตลอดค่ะ
ที่บ้านจะให้กำลังใจแนะนำเราดีมาตลอดทำให้เรารักที่บ้านมาก
เรียกได้ว่า ท้ออะไรมามากๆเรื่องงาน เรื่องแฟน
โทรหาพ่อแม่ แค่ได้ยินเสียงก้อสุ้โลกต่อไปได้แล้ว
พอปีนี้คุณพ่อ-คุณแม่อยากให้เราลาออกจากงานเพื่อไปช่วยกิจการที่บ้านค่ะ พอดีกับเราเลิกกับแฟน เลยเซงชีวิตเลยตัดสินใจลาออกจากงานที่กทม
มาอยุ่บ้านที่ ตจว บอกตามตรงว่าเหงามากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค่ะ
เราไม่รุ้จักใครเลยที่นี่ ไม่รุ้จักเลยจิงๆ
เราติดเพื่อน ติดแฟน ติดสยาม ติดเอมโพ ติดทองหล่อ ติดทุกอย่างในเมืองหลวง
เปนสาวแสงสีว่างั้นเถอะ
แต่พอมาคิดๆดุ เราไม่ได้อยุ่กับครอบครัวพร้อมหน้ากันมานานมากๆเราก้อดีใจนะ อบอุ่นดี แบบเออ ใครจะรักเราเท่าครอบครัว แฟนว่ารักมากแต่สุดท้ายก้อมาทิ้งเราไป
สุดท้ายแล้วมองกลับมาก้อมีแต่ครอบครัวที่อยุ่เคียงข้างเรา
เราก้อโตๆแล้ว มันคงถึงเวลาอ่ะค่ะ ที่ต้องทำเพื่อพ่อแม่บ้าง เราก้อค่อยๆปรับตัวค่ะ
ทุกอย่างก้อดุเหมือนจะ happy ดีนะ เราก้อเออ อุ่นใจ
มาอยุ่ที่นี่ได้พักนึงค่ะ ช่วงปีใหม่ก้อได้มาเจอกับผู้ชายคนนึงค่ะ เค้าเรียนมหาลัยที่นี่<ปี1เองค่ะ ห่างกัน6ปีแน่ะ>เค้านิสัยดีมากๆอ่ะค่ะ
เลยตกลงลองคบๆกันดู
เรียกได้ว่าเราคบกันมาก็ได้เดือนแรกเองค่ะ
ก้อถือว่าข้าวใหม่ปลามันมากๆอยากอยุ่ด้วยกันตลอดเวลา<ไม่ได้เว่อนะคะ คงเข้าใจกันนะ>
เค้าเรียนเลิกก้อจะนัดเจอกันทุกวันเลยค่ะไม่มีเว้นว่าง
ทานข้าว ดุหนัง เดินเล่นตามประสาอ่าค่ะ
เรียกได้ว่า
เค้าทำให้เราลืมแฟนเก่า ละก้อลืมความเหงาทุกอย่าง แล้วก้อลืม ทุกอย่างที่กรุงเทพไปเลย
เรียกได้ว่าแฟนคนนี้ช่วยพลิกโลกอันมืดมัวให้ทุกอย่างเปนสีชมพุจิงๆค่ะ
มีอยุ่วันนึงเราไปเดินซื้อของกะแฟนค่ะ ละก้อบังเอิญเดินเจอคุณพ่อ จะๆมาก แบบว่าแฟนกำลังเดินจุงมือเราอยุ่เลย
เราก้อบอกแฟน ละแฟนก้อยกมือไหว้อ่าค่ะ
พ่อก้อยิ้มๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะพ่อเปนคนใจดีนะคะ
แต่หลังจากวันนั้นพ่อเราก้อคงจะไปเล่าให้แม่กะพี่สาวฟังอ่าค่ะ ว่าเหนเราเดินกะหนุ่ม
แม่กะพี่เราก้อถามๆว่าอะไรยังไง
เราก้อไม่ได้เล่าไรมากมายนะคะ
ปัดทุกข้อกล่าวหา ไม่ยอมรับเดดขาดว่าเปนแฟนกัน
และตั้งแต่วันนั้นเปนต้นมาพ่อแม่พี่สาวก้อจะจับผิดเราทุกฝีก้าวค่ะ เหมือนทุกคนว่างมาก
ไม่ได้ก้าวร้าวหรือเนรคุณนะคะต้องขอออกตัวไว้ก่อน
ว่าแค่อึดอัดอยากระบายความรู้สึกค่ะ
แค่ไม่เข้าใจว่าท่านทำไมทำกันขนาดนี้
เราเครียดมากเลย
ถึงขั้นร้องไห้เลยนะ
มีวันนึงเราอาบน้ำแต่งตัวจะไปทานข้าวกะแฟน พี่สาวเราวีนแตกบอกว่าห้ามออกจากบ้านนะ
ละก้อยึดกุญแจรถเราไปเลย
แย่มากๆ
เรารับไม่ได้เลย ทำไมทำแบบนี้กับเรา
เราจบมหาลัยแล้วนะ
แต่เค้ายังบ่นเหมือนเราเปนเดกประถมเลยค่ะ
บ่นทุกเรื่อง
เรื่องใหญ่เรื่องเล็ก คุณแม่วีนแตก
จิกทุกเรื่อง เช่น
ห้ามขับรถกลางคืนเพราะ ตจว อันตรายมาก กลับบ้านก่อนทุ่มเพราะต้องทานข้าวพร้อมกัน คุยโทรศัพท์กับแฟนเสียงหวาน คุณแม่จะอารม เสียมาก ห้ามฟังเพลงBEYONCE'แม่รำคาญเพราะพลังเสียงชีบาดหูจิงๆ<ข้อนี้รับไม่ได้สุดๆ> อ่านๆดุมันตลกดีนะ แต่ชีวิตจริงมันใกล้จะทนไม่ไหวแล้วค่ะ
ใครเคยเจอแบบนี้สอนเราหน่อยดิ
ไม่รุ้จะทำไงอ่า
ไม่อยากทำไรไม่ดีออกไปนะ
จิงๆละ จุ้จี้ทั้งบ้านเลยค่ะ
สรุปคือตอนนี้มีแค่เรื่องแฟนเรื่องเดียวที่พอจะเปนกำลังใจในชีวิตได้ แต่เค้าจะทนเราหรอ
หนทางไม่ราบรื่นเลย
อยากเจอก้อไม่ได้เจอกัน
อยากอยุ่ด้วยกันก้อไม่ได้อยุ่ด้วยกัน
เค้าก้อบอกอ่าค่ะว่าเค้าเข้าใจๆ
แต่เราก้อเครียดอ่ะ
ไม่อยากให้เปนแบบนี้เลยค่ะ
เหมือนได้กลับมาเปนสาว ม ต้น อีกครั้งยังไงก้อไม่รุ้อ่า
จะมีใครรุ้จิตใจเราบ้างคะ คนคนนึงที่โดนทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
พอมีโอกาสได้มารุ้จักกับคนดีๆสักคน
มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะคะ
แต่
ทำไมอุปสรรคมันมากมายขนาดนี้
ที่สำคัญคือครอบครัวที่เคยเข้าใจเรามากที่สุด
มาทำแบบนี้กับเราทำไม
ขอคิดไว้อย่างคือ เค้าคงกลัวเราโดนเดกหลอก เค้าไม่อยากให้เราคบเดก คือยังไงก้อคบกับคนที่ดุแลเราได้ไม่ใช่คนที่เราต้องไปตามดุแล อะไรประมาณนั้นมั้ง
เรารุ้ว่าเค้าคงเปนห่วงเรา
แต่ตอนนี้เราสับสนมาก
ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ
เราเครียดจนจะหนีออกจากบ้านละค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
[Josie♥]
1 ก.พ. 2551 เวลา 22:03 น.
http://jositar.hi5.com
เชื่อว่าอีกไม่นานคุณพ่อกับคุณแม่ต้อง
เข้าใจแน่ๆค่ะ..
..
อยู๋จังหวัดไหนค่ะนี้..
เรื่องอะไรทีต้องวีนใส่กัน...เราก็ลองพูดดีๆ หาสาเหตุร่วมกันดีมั้ย?
มันก็จริงอะ ...( -๐- )๐
เด็กมหาลัยปี 1 อาจจะหลอกคุณก็ได้
อันนี้ในความคิดของ A นะ..แค่พูดให้ฟัง...
เด็กที่ดูดีดูมีอนาคตและสาวๆมหาลัยที่สุดเจ๋ง ....
ใช่ว่าจะมีแค่คุณคนเดียว ......
ขนาดพ่อ เอ มีแม่...กลับบ้านตรงเวลา
เลิกงานตรงเวลาอยู่กับแม่ตลอดเวลา
อยากรู้จริงพ่อเอาเวลาตรงไหนส่วนไหน
ไปมีแม่น้อย ......ถึง 6 คน
เพิ่งจะมารู้ตัวตอนพ่อป่วยเข้าโรงพยาบาล
แล้วแม่ทั้ง 7 คน ก็มาเยี่ยมเลยรู้ความจริง...
ตลอด 10 ปี แม่แทบไม่รู้เลยว่ามีแม่น้อยได้ไง...
ถ้าพูดตามตรง....สาวๆมหาลัยไม่มีดีเลยหรอ .......
ทำไมถึงเลือกโจซี่ละ...อันนี้ไม่ได้ว่านะ
แล้วสาวๆมหาลัยไม่มีดีเลยหรอทำไมแฟนโจซี่ถึงไม่มีแฟนในมหาลัยเลยหรอ
อีกอย่าง..เด็กๆที่อายุห่างกับโจซี่นะ
ไม่มีทางที่โจซี่จะหยุดความสนใจของเขาได้หรอก .......
เพราะอนาคตแฟนโจซี่อาจจะมีอะไรที่มากกว่านี้ที่เข้ามาในชีวิตก็ได้....
ถ้าพูดในทางกลับกันกับครอบครัวโจซี่นะ...
แล้วพ่อแม่ผู้ชายล่ะยอมรับได้ไหม.......
หรือพ่อแม่ไม่รู้เลย............
อยากรู้จริงๆว่าเขาเคยพาโจซี่ไปบ้านเขาหรือป่าว .........
ถ้าผู้ชายพาไปบ้านพ่อแม่..ถือว่ารักจริงหวังแต่ง
ถ้าผู้ชายไม่เคยคิดที่จะพาเราไปบ้านพ่อแม่เลย ...
แค่จะหลอกเราให้หมดตัวแล้วก็จากไป
ทางที่ดี เอ ไม่อยากให้โจซี่คิดอะไรมาก
ยิ่งคิดยิ่งมีหลายเหตุผล.......
ยิ่งวางอนาคตกับเรื่องความรักยิ่งคิดมาก
เอ อยากให้โจซี่มีความสุขในสิ่งที่ทำ
เรื่องแฟนนะมีได้...แต่อยากให้ลองคิดว่าคบเล่นๆไปก่อน
ถ้าผู้ชายมีลักษณะท่าทีจะเอาจริงกับเรื่องอานาคตก็ค่อยว่ากันใหม่
ตอนนี้ข้าวใหม่ปลามัน ... อย่าเพิ่งไปคิดอะไรมากมาย
ส่วนเรื่องครอบครัวนะ ..........
เอ คิดว่าเราก็โตพอแล้ว .......
ทำไมเราไม่ลองเข้าไปพูดคุยกับพ่อแม่แบบเปิดอกคุยกัน
ถามถึงปัญหาที่เราข้องใจ...และไม่เข้าใจอะไรกับพ่อแม่
ก็พูดเปิดอกจะดีกว่า....พูดไปเลยว่าเรารู้สึกยังไงแบบนี้ทำได้ไหม
อะไรก็ว่าไป.............
เอ อยากจะบอกว่าในสายตาพ่อแม่....เราก็เป็นเด็กอยู่เสมอ
เขาไม่เคยคิดว่าเราโตกว่าเขาหรอก........
อันนี้ควรเข้าใจพ่อแม่หน่อยนะ.....
สรุป ....
เรื่องความรัก... เอ ว่าไม่ใช่
รัก ไม่ได้เรียกและมากันง่ายๆ
เอ ขอคิดแทนเองนะ ......
เอ ว่าโจซี่ หลง เพ้อ เหงา แล้วอารมก็พาไป...เต็มที่แค่ ชอบ -ปลื้ม
รักไม่เรียกและมีกันง่ายๆ .......
เอ ว่า รัก ไม่ใช่แบบนี้......
แค่สิ่งที่ทดแทนจากสิ่งที่หายไปในชีวิต .........
.................
ที่พูดมานี้คือในส่วนความคิดของ เอ เท่านั้น
โปรดอย่าคิดมาก....แค่ให้อ่านเผื่อจะคิดอะไรออกได้บ้าง
ถ้า เอ จะบอกกับโจซี่นะจริงๆไม่ยาวหรอก
แต่เพราะเห็นว่าตอนนี้กำลังสับสน.....
ก็เลยพูดเกี่ยวกับตัวเองที่เจอมาบอกเล่าให้ฟัง
เผื่อโจซี่จะได้คิดอะไรออก ..............
โจซี่โตแล้ว ...คิด เอง ได้ ...ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอกหรอก
เพราะสถานะการณ์...กับแฟนโจซี่.... เอ ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
จงใช้สติวิเคราะห์หน่อยนะ ...........
หวังว่าคงไม่จำเป็นต้องให้ใครมาคิดแทนอีกนะ....
โจซี่โตแล้วคิดเองได้ .....
แต่ความจริงแล้ว อายุมันไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดสมอไปหรอกค่ะ เวลาคนเราจะรักกัน บางทีก็ไม่ได้รู้ว่าอีกคนอายุเท่าไร แต่อาจจะประทับใจในความคิด บุคลิก ทัศนคติ หรือ การวางตัว
แล้วอีกอย่างคุณเป็นคนสวย มีการศึกษา และความสามารถ ไม่แปลกหรอกค่ะ ที่จะมีผู้ชายมาชอบ อยากเป็นแฟนกับคุณ แล้วที่สำคัญคุณไม่ได้ดูแก่สักหน่อย คุณไม่ใช่สาวแก่ แม่ยกที่มาตามเลี่ยงต้อยเด็ก เราว่าคุณสวย น่ารัก วัยไม่ได้แตกต่างจากเด็กมหาลัยเท่าไรหรอกค่ะ เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล ว่าทำไมเด็กมหาลัยถึงชอบคุณ เพราะคุณมีพร้อมทุกอย่าง
ส่วนเรื่องครอบครัว เราว่าค่อยๆพิศุจน์ให้เค้าเห็นนะคะ ว่าเรารักและจริงใจที่จะคบกัน สักวันเค้าต้องเข้าใจเราค่ะ
ที่เราพูดก็เพราะว่าเราเคยคบแฟนอายุเด็กกว่า3ปี ตอนเราเรียนจบทำงานปีแรก แฟนอยู่ปี2 ตอนแรกก็คิดว่าครอบครัวต้องไม่ชอบ แต่ไปๆมาๆเค้าก็เห็นว่าวัยเราก็ใกล้เคียงกันนั่นแหละ ไม่ได้ห่างกันเป็นแม่กะลูกสักหน่อย
แล้วอีกอย่าง ผู้ชายถึงจะอ่อนกว่าเราแค่ไหนเค้าก็ไม่อยากจะเป็นช้างเท้าหลังหรอกค่ะ อย่างแฟนเราคนนี้เค้าก็ ขับรถให้เรา ซ่อมกีอกน้ำให้ ถือของให้ เลี้ยงข้าว อะไรแบบนี้แหละค่ะ เค้าก็พยายามทำให้เรามากเท่าที่เค้าจะทำได้ เค้าไม่มานั่งให้เราบริการเพียงเพราะว่า อายุน้อยกว่าหรอกค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ
แนะนำว่าต้องพยายาม "พิสูจน์ตัวเอง" ให้ที่บ้านเห็นว่าเราก็โตแล้วนะ ถึงแม้ว่าเราจะยังคงเป็นลูกของพ่อแม่ แต่พ่อแม่ก็ต้องรับฟังเราในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อาจไม่ได้100%แต่ก็ต้องพยายามให้เขายอมรับขึ้นมาบ้าง (ขั้นตอนนี้อาจมีต้องผิดใจกันบ้าง แต่พยายามอย่าให้อารมณ์)
อีกหนึ่งคำแนะนำ ก็อย่าเพิ่งไปปักอกปักใจอะไรกับคนใหม่มากนะครับ คนเราต้องดูกันนาน เป็นห่วงกลัวจะเสียใจซ้ำรอยเดิมครับ
แต่เจอปัญหาใหม่อีก
เฮ้อ
ใจเยนๆดีก่าน้อ